رای اصراری هیات عمومی دیوان عالی کشور (فقط خود راننده فاقد گواهینامه حق مراجعه به بیمه گر را ندارد)

سه شنبه نهم آذر ۱۴۰۰ رایی از هیات عمومی دیوان عالی کشور مبنی بر ( راننده فاقد گواهینامه از شمول بیمه شخص ثالث خارج است) صادر گردید.

ابتدا ممکن است برای مخاطب این تصور ایجاد شود که در صورت فقدان گواهینامه برای راکب ،بیمه گر هیچ گونه مسئولیتی در خصوص خسارات احتمالی حادثه رانندگی نخواهد داشت.

مهم ترین نکته ای آنکه قانون گذار در قانون بیمه اجباری خسارات وارد شده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقیله مصوب ۱۳۹۵ اصل را بر جبران همه خسارات ناشی از حوادث رانندگی دانسته، بر این مبنا، قانون گذار هم دایره تعریف حوادث رانندگی را بسیار وسیع کرده و هم جبران خسارات را در فرض و شرایط مختلف حتی در فرضی که خودرو مسبب حادثه فاقد بیمه نامه معتبر باشد پیش بینی کرده است.

در هنگام تردید می بایست با توجه به روح قانون اصل را بر قابل جبران بودن خسارت حسب مورد توسط صندوق تامین خسارات بدنی گذاشت و اختلافات شعب دادگاه که منتهی به صدور رای اصراری اخیر هیات عمومی دیوان عالی کشور شده است نیز ناشی از همین اختلاف در تفسیر نص ماده ۳ قانون با توجه به بند پ ماده ۱۵ بوده است

عملاً در این حالت بیمه گر با یک تعهد به پرداخت خسارات بدنی به راننده مسبب حادثه به او طبق ماده ۳ قانون مواجه می شود و یک حق بابت بازپرداخت خسارات پرداخت شده در حادثه ای که راننده مسبب آن فاقد گواهینامه بوده در این وضعیت می شود قائل به این شد که بیمه گر مالک فی الذمه خودش می شود یا دین و طلب او او مقابل راننده مسبب حادثه فاقد گواهینامه قهرا تهاتر می شود

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *